| Perfil de ..J -o- B..*~ OnCe iN tHe WoRLd ~*FotosBlogListas |  Herramientas  Ayuda |
|
|
*~ OnCe iN tHe WoRLd ~*I'm a goddess on my knees |
21 marzo ,,next destination,,ว้ายยยยยยย ไปวันนี้แล้ววววววว กรี๊ดดดดดดดดด ดีจายยยยยยยยยยย สามเดือนแห่งอิสระเสรีภาพ และความเปนกบนอกกะลาของชั้น ฮ่ะๆๆๆ
อีกม่ะกี่ชม. จะไม่ได้แตะคอมที่บ้านไปอีกนาน จึงขอเรียนว่ามีข่าวฝากถึงท่านๆมิตรรักแฟนเพลงทั้งหลายนะ (อยู่ที่โน้น จะได้ออนรึป่าวม่ะรุ้)
******************
กระเตื้อง และฟาร่า เพื่อนสาวสุดสวยสุดเลิฟของชั้น
ที่คราวนี้ต้องอยู่ไทยกันเพียงแค่สองเท่านั้น
คิดถึงๆๆ ไม่เจอกันจะลงไปดิ้นตายแน่ๆ
อาการอยากเมาท์มันจะกำเริบจนกลายเปนโรคเรื้อรังชัวร์ๆเลยว่ะ
กลับมาเที่ยวแหลก เหอๆๆ
คิดถึงพวกแกมั่กๆๆๆ มั่กที่สูดดดเลยยย
สันยาว่าจะโทรมาบ่อยๆๆๆ ให้บ่อยที่สุด
รักพวกแกน้าาาาาาาาาา
น้องสาวตัวน้อยสุดที่รักของชั้น ขอให้เอนท์ติดนะ สาธุๆ!!!!!!!!!
จ๊อบจะซื้อของมาฝาก(หนึ่งชิ้น) โดยม่ะคิดตังค์ 555++
จะไม่ได้เมาท์ไม่ได้เจอ 3 เดือนแหนะ (เกือบขาดใจ)
อย่าเครียดมากนะ เปนห่วง
มีไรเมลมาบอกเรยย หรือโทรหาก้อบอกได้นะจ๊ะ
----------รักๆเธอม่ะมีโหมดดดดดด ยูกิ ------------
เจ๊จ๋า ฝากดูแลป๊ากะม๊าด้วยนะ
น้องสาวสุดที่รักของเจ๊จะซื้อของมาให้ เจ๊ส่งเมวมาบอกนะ (คิดเงินๆ คริๆ)
เจ๊มาออนที่บ้านเค้าได้ตลอดเวลาเรยยนะ เค้ายินดีมากๆๆๆๆๆ
แล้วจะเก็บหนุ่มมาฝากเจ๊นะ รักเจ๊ๆๆๆ
แก๊งสาว(โฉดดดดดด ) คิดถึงมากๆเรยยย
แยกตัวกันอยู่ตามที่ต่างๆ
มิถุนา เราจะได้กลับมารวมตัวอีกครั้ง เย้ๆๆๆๆ
ดิวจ๋า จะไปญี่ปุ่นตั้งเก้าเดือน คิดถึงตายเรย
เดินทางปลอดภัยนะ แล้วเรามาเจอกานน
เอ๊กซ์จ๋า ถ้าเหงา ก้อต้องรีบหาหนุ่มมาดูแลนะ
จะได้ไม่เหงาใจ แล้วอีกสามเดือน เจอกานนน
รักๆๆคิดถึงๆๆ จุ๊บๆๆ
และทุกๆคนที่ไม่ได้เอ่ยนาม ขออำลาอาลัยไปสามเดือนน้า
เพื่อนพ้องทั้งหลาย RB’74 – JC’50
รุ่นน้องที่น่ารักทุกคนเรยยยย
ยาดสนิทมิตรสหาย พี่น้องร่วมโลก บ๊ายบายยเด้อ
คิดถึงทุกคนเรยยยยยยยย
(ไม่เคยห่างบ้านไปแบบนี้เลย เเม้เเต่อาทิตย์ก้อไม่เคย)
ฮือๆๆๆ 3 เดือน เจอกานนนนน
จุ๊บบบบๆๆๆๆๆๆๆๆ 12 diciembre อีกครั้ง **และแล้ว ชั้นก้อได้กลับมายืนบนถนนเส้นเดิม
สองข้างทางยังคงดูคุ้นตาอย่างที่เคยเป็น
1 ปีกว่าๆแล้วซินะ ที่ชั้นตัดสินใจเลือกที่จะเลี้ยวตรงทางแยก
เพื่อเลี่ยงออกจากเส้นทางสายหลักนี้
ความกว้างของถนนยังคงใหญ่เกินไป ที่ชั้นจะเดินไปคนเดียว
ปลายสุดทางข้างหน้า ชั้นมองเห็นเงารางๆของใครบางคน
คนที่ไม่ว่าจะวิ่งตามซักเท่าไหร่ ระยะห่างก้อยังคงเท่าเดิม
ชั้นพยายามตะโกนให้สุดเสียง เพื่อให้เค้าหยุดรอ
รอที่จะให้ "เรา" ได้เดินเคียงข้างกันไป
แต่เสียงที่หลุดลอดออกไป กลับดังกว่าเสียงกระซิบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่อชั้นล้าเกินไปที่จะไล่ตามหลังของคนนั้น
เค้าก้อกลับยืนอยู่เฉยๆ แล้วหันมายิ้มให้กำลังใจ
ยืนมือนั้นที่ชั้นรอคอยมาเป็นเวลานาน พยุงชั้นให้ลุกขึ้น
เมื่อชั้นมีกำลังมากพอที่จะยืนด้วยตัวเอง
เค้าก้อเริ่มต้นที่จะทิ้งระยะห่างของเราให้คงเดิม
ชั้นไม่แน่ใจว่า เค้าเต็มใจที่จะเดินอยู่บนถนนสายเดียวกับชั้นรึป่าว
หรือว่า เค้าแค่หลงทางเดินเข้ามา
พอหาทางออกได้ เค้าก้อคงจะหาทางกลับไปยังถนนเส้นที่เค้าต้องการ
ถ้าเป็นแบบนั้น ท้ายที่สุดชั้นก้อคงต้องทำใจยอมรับ
สำหรับชั้น เต็มใจและยินดี ที่จะมีเค้าเดินอยู่บนถนนสายนี้
ยังคงรอเวลาที่เค้าจะหยุดรอ และเดินจับมือพร้อมกันไป
แต่ความหวังยังคงดูเลือนลาง และดูจะลับหายไปทุกที
และถ้าทุกอย่างจบลง ตรงทางแยกที่อาจจะเจอข้างหน้า
ชั้นคงเลือกที่จะเดินเลี้ยวออกไป เพื่อเลี่ยงความอ้างว้างที่จะเกิดขึ้นอีกครั้ง. . .
20 noviembre My BD...สุขสันต์วันเกิดปีที่ 21 ให้กับตัวเอง
 ถึงจะเหมือน 1 วันธรรมดา แต่มันก้อไม่ธรรมดา(สำหรับชั้น)นะ
อย่างน้อย ก้อมีความสุขที่ได้มีชีวิตอยู่เจอหน้าคนที่เรารัก เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ
จริงมั้ย???
อาจจะไม่ได้เดินสายขอบคุณ ก้อขอฝากผ่านไว้ตรงนี้....
ขอบคุณทุกคนที่ไม่ลืมวันเกิดกันนะ
ขอบคุณทุกmsgที่ส่งมาให้
ขอบคุณทุกเสียงตามสายที่โทรมา
ขอบคุณของขวัญที่ได้รับ ไม่ว่าจะเป็นรูปธรรม นามธรรม
ขอบคุณป๊า ม๊า
ขอบคุณพี่ น้อง
ขอบคุณเพื่อนทุกคน และคนอื่นๆ
ที่ช่วยกันทำวันนี้ให้เป็นวันที่สดใส และมีความสุขไปอีก 1 วัน
Special Thanks
** คนที่ส่งMsgมาเป็นคนแรก เดากันเอาเองแล้วกันว่าจะเป็นใคร อ่า คิดว่าเป็นตัวเองล่ะสิ
** คนนั้นแหละ เฮ้อ ทำให้เพ้อได้อีก 1 วัน
** อะไรก้อตามที่ทำให้ชั้นโสดมาจนวันนี้ โหดร้ายเหลือเกิน
P.S.
ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ขอได้มั้ย..... เถอะนะ คงรู้ใช่มั้ยว่าขออะไร เอาให้ถูกๆด้วยล่ะ อย่ามาผิดวัตถุประสงค์ -- "D"
ตอนนี้เป็นอะไรไม่รู้ สับสนจังเลยโว้ยยย
จะไปจีนแล้ว ได้ไปวิ่งเล่นที่สุวรรณภูมิด้วย อยากได้ของฝาก เอาตังค์มาก่อนนะ 555+
สัญญา ช่วยรักษาๆกันหน่อยนะยะ...
คิดถึงตั้งหลายคนที่ไม่ได้เจอกันนาน เมย์ ฟา อ้อน ตรอง เปิ้ล นก
ส่วนพี่ๆน้องๆ ก้อห่างหายกันไป แต่เราจะได้เจอกันแล้ว ดีใจที่สุด ยูกิ มิ้ม เต๋า
รักเพื่อนทุกคนเลยนะ ฟา อ้อน เน่า ปุ๋ม ยู อ้วน เตื้อง เอ็กซ์ ดิว เมย์ ตรอง
ซักคน ที่ไม่รู้จะบอกอะไร???
25 julio [ [ bored or happy???? ] ]
เรื่องราวจาก blog ที่แล้ว
ก่อให้เกิดคำถามตามหลังมามากมาย
ว่าคนที่กุเขียนถึงคือใคร??????
อ่าาาาานะ........บอกว่าความลับ
แต่สุดท้าย เพื่อนกุทุกคนรวมไปถึงพี่และน้อง
ก้องัดเรื่องราวออกจากปากกุสำเร็จ
เฮ้ออออออ มันไม่ลับแล้วใช่มั้ยเนี้ย?
เอาเหอะ ช่างๆๆๆ แบบว่าจะปล่อยมันผ่านไป
เดี๋ยวทุกคนก้อลืมเอง
อย่าถามอีกแล้วกัน เหนื่อย....ใจ!!!!!!!
---- ตอนนี้ขึ้นปี 3 (ทุกคนรับทราบดี)
ก้อต้องเข้าเอกเป็นทางการแล้ว
แบบว่าสนุกดีนะ เพื่อนในเอกน่ารัก ฮาๆขำๆ
เข้ากันได้ง่ายดี วันๆไม่ค่อยได้เรียน
เอาแต่นั่งวิจารณ์งาน และลงมือปฏิบัติจริงตลอด
ทฤษฎี มี แต่ไม่ต้องท่อง ชอบมั่กๆ
ทำให้กุมีความสุขดี เป็นแรงผลักดันให้อยากไปเรียน
ก้อมีข้อเสียนิดนึงอ่ะนะคือ งานเยอะโค-ตร
ปามานว่าเส็ดงานโน้นก้อมีงานนี้จ่อคิวรอส่งอยู่ลิบๆ
เหนื่อยอย่างแสนสาหัส
จิงๆกุก้อแอบดองไว้เล็กน้อยนั่นแหละ
ตามสันดานเสียแบบเดิมๆ
แต่เอาเหอะ กุก้อยังอุตส่าห์หาเวลาไปแรดได้
บ่อยๆซะด้วยซิ อ้างว่าคลายเครียดๆ
แต่โดยเบื้องหลังแล้ว แอบเสี้ยน และกลัวลงแดงตายมากก่า
ว่ากันตามความจริงแล้ว ไอ้งานการเนี้ย
กุทำอะไรไม่ค่อยเป็นหรอก
โดยเฉพาะเกี่ยวกับการตัดต่อทางทีวี
อาศัยเพื่อนในกลุ่มเก่ง มีงานส่งไปแบบรอดตัว (-.-')
แถมได้รับคำชมอีกต่างหาก ได้หน้าไป---(เลวจิงกุ)
ยังไงก้อขอบคุนนะที่ให้ความกรุณาแก่นู๋น้อยด้อยความสามารถ
กุจะพยายามพัฒนาตัวเองให้มากที่สุด
เพื่อที่จะได้ช่วยงานบ้าง เอิ้กกกกก------
ไม่กินแรงจนตัวอ้วนบวมอย่างทุกวันนี้ กุให้สัญญา
---- ร่านอีกและกุ
เกิดอยากเรียนภาษาเกาหลีขึ้นมาซะงั้น
ไอ้ฝรั่งเศสที่เรียนมาตั้ง 3 ปี
ก้อลงหม้อลงไห คืนครูไปหมดแล้ว
หาเหาใส่หัวจะเรียนภาษาใหม่
แต่แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน
จะไปเรียนฝรั่งเศสต่อ กู้ความรู้เก่ากลับมา
ถึงจะมีอยู่น้อยเท่าหางอึ่งก้อเถอะ!!!!!!
แต่ก้อจะเรียนเกาหลีควบคู่ไปด้วย
อังกฤษก้อน่าสนนะ เอาให้ปึ้กๆ
แบบใช้ได้คล่องเป็น native speakerซะเลย
เออๆๆ โลภอีกและกุ ภาษาไทยยังแทบเอาตัวไม่รอด
ขี้เกียจซะขนาดนี้ จะเอาเวลาไหนไปขยันวะ อยากรู้จริงๆ
เฮ้อๆๆๆๆ วางแผนลมๆแล้งๆสมกะเป็นกุที่สู้ดดดเลย
เบื่อตัวเองโว้ยยยยยย...........
ป.ล.
ตอนนี้ กุพยายามลดความอ้วนอย่างจริงจัง
เพราะมีคนมากดดันกุ เออ กุก้อดันบ้าจี้
ทำไปตามกระแส
เพื่อนกุก้อเอาด้วย ทำกันเป็นแถวๆ
ใครทักผอมลง แทบตัวลอย
เอาวะ ถ้ากุผอมนะ คอยดู!!!!!
กุจะแรดให้มากก่านี้อีก เง้อออออ---ล้อเล่นว่ะ 01 julio ..++*++..
เมื่อวาน....วันศุกร์ใช่อ่ะป่าว สิ้นเดือนซะด้วย
ฝนตก รถติดโคตรๆๆ
ชั้นขึ้นรถเมลล์เพื่อกลับบ้าน จากท่าพระจันทร์ถึงอารีย์
ต้องยืนตลอดทางกับส้นสูง เกือบ 3 นิ้ว เฮ้อๆๆ
ไม่เข้าใจว่าคนจะกรูกันขึ้นสายเดียวกันทำไม แน่นจนไม่มีที่จะหายใจ
ข้าวก้อไม่กินตั้งแต่เช้า ไม่เป็นลมล้มไปก้อบุญแล้ว
อย่างน้อยก้อยังถึงปลายทางได้โดยสวัสดิภาพ
โดยมีคุณแม่มารับที่ซอยอารีย์
แต่เจ็บใจที่ตัวเองไม่ยอมเอาร่มไป
หยิบเข้าหยิบออกหลายที ในที่สุดก้อไม่เอา แย่จริงๆ
เข้าเรื่องบ้างดีกว่า ข้างบนนั่นเป็นการเกริ่นนำ
ที่อยากแพร่กระจายจริงๆ มันอยู่ตรงนี้(ทนอ่านหน่อย อาจยาว)
คือที่แม่ไปรับน่ะ ก้อเพราะจะพาไปกินข้าวกับนร.แพทย์
ไอ้ที่ชั้นตกลงไปก้อเพราะจะได้เจอใครบางคน
ร้านอยู่ซอยอารีย์ ชื่อ...สวนกุหลาบ...
พอถึงก้อเข้าห้องน้ำก่อนเลยสำรวจความเรียบร้อย
แล้วก้อเดินผ่านใครบางคนที่หน้าคุ้น
ใช่เลย คนนี้แหละที่อยากเจอ นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว
ก้อเลยต้องแอบบยืนคุยกันก่อน ไม่งั้นแม่เห็น
แต่จะนานก้อไม่ได้ เดี๋ยวมีคนสงสัย เลยต้องให้พี่เค้าเดินไปก่อน
แล้วเราก้อเข้าห้องน้ำ เส็ดแล้วก้อตามเข้าไป
เง้อๆ ใครเลือกที่นั่งวะ นั่งตรงข้ามกันพอดี
กุเป็นอันไม่ต้องกินข้าว แต่ก้อดีอ่ะนะ
ทั้งโต๊ะมีผู้หญิงแค่สองคน กุกับแม่เท่านั้น
(อิจฉาอ่ะดิ อย่าเลย หน้าตาดีมีอยู่ 4 มีแฟนแล้ว 1 เนิร์ด 4 ตุ๊ด 2 เฉยๆอีก1 อ่ะ)
นร.แพทย์กินกันเก่งเจงๆวะ กุกินไม่ทันเลย จะตักอะไรก้อหมด
มีคนนึง(อุตส่าห์) มีน้ำใจถาม "อ่าว น้องจ๊อบไม่กินไรหรอคะ"
กุก้อยิ้มแล้วคิดในใจ --ก้ออยาก แต่ชั้นกินไม่ทันพวกแกน่ะ--
ยังดีที่คนตรงข้ามแอบตักให้บ้างบางที แต่ก้อบ่อยไม่ได้
ยังไงก้อไม่อิ่มอยู่ดี เลยนั่งทนหิวต่อไป
พอถึงของหวาน กุเลยสั่งไม่ยั้ง คนตรงข้ามกุนั่งอมยิ้มใหญ่
ไม่สนโว้ย ข้าวไม่ได้กิน ขอขนมก้อยังดี
ไอ้ทุกคนที่กินข้าวกันอิ่มแล้ว มันก้อยังสั่งกันอีก ไอ้ขนมเนี้ย
เออ อยู่โรงบาลอดอยากกันนักหรือไงวะ สั่งเหมือนไม่เคยกินมาก่อน
กินเส็ดก้อได้เวลาคุย ผู้ชายไรวะ เม้าท์กันเก่งชะมัด
นั่งฟังหูชากันไปข้างนึงเลยทีเดียว ถึงกุจะแทบไม่รู้เรื่องอะไรเลยก้อตาม
เพราะเรื่องที่คุยกันส่วนใหญ่ เกี่ยวกับทางการแพทย์ทั้งนั้น
ศัพท์เทคนิค หลุดออกมาจากปากกันเกลื่อนพื้นไปหมด
แต่เป็นช่วงที่ฉวยโอกาสได้ คนตรงข้ามเลยชวนคุยใหญ่เลย
คนอื่นก้อชวนคุยบ้าง แต่ก้อตอบสั้นๆ แล้วใช้ยิ้มเอา
เพราะไม่ใช่คนที่กุอยากคุยด้วย
จริงๆแล้ว จะโทรคุยกันก้อได้นะ แต่ไม่เข้าใจ ทำไมกุถึงไม่ทำ
ไม่ยอมรับโทรสับเค้ามาเกือบ 2 เดือนและ
พอได้เจอ ก้อเลยรู้คำตอบน่ะ ....
เพราะกุกลัวใจตัวเองอย่างมากมาย เลยขอหยุดไว้ดีกว่า
มันไม่ทางเป็นไปได้มากกว่านี้
ทั้งกุและเค้ารู้ดี ในเหตุผลนั้น... ถึงจะต่างคนต่างยังไม่มีใครก้อตาม
ดูเป็นละครน้ำเน่า แต่เกิดขึ้นในชีวิตจริง ตอนนี้
ช่างมันเถอะ แค่ภาวนาว่าอยากให้มีวันที่เป็นไปได้บ้าง
จะรอไปแล้วกัน (ถ้ากุยังทนได้อ่ะนะ)
พอ 4 ทุ่มก้อได้เวลากลับ ถึงจะยังไม่อยาก
แต่ยังไงก้อใช้เวลาไป(เกือบ)คุ้มแล้ว
กุเดินออกจากร้าน ลากร่ม 2 คันมาด้วย แบบไม่เต็มใจเท่าไหร่
คนดีของกุก้อโผล่มา "น้องจ๊อบ พี่ถือร่มให้นะ เดี๋ยวเดินไปส่งด้วย"
อืม กุส่งร่มให้แล้วยิ้ม เดินไปเงียบๆ ท่ามกลางเสียงเม้าท์ของชีวิตอื่น
ละครจริงๆว่ะ เน่ามาก...
"คราวหน้าเจอกันนะ" กุพยักหน้ารับ ยังไงก้อต้องมีคราวหน้าจริงๆ
พอกลับถึงบ้าน กุก้อโทรออกไปยังเบอร์ที่ไม่ได้รับมา 2 เดือน
หนึ่งคำพูดที่ได้มา "ถึงเราจะรักกันไม่ได้ แต่เรารู้สึกดีๆกันได้นะ"
น้ำตากุไหลแล้ว ไม่ต้องมาละครหลังข่าวขนาดนี้ก้อได้
กุยังไม่อยากจะเชื่อเลย ว่ามันมีเรื่องจริงแบบนี้
แต่เป็นไปแล้ว....
เรื่องนี้กุเก็บเป็นความลับมานาน เปิดเผยไปบ้างบางส่วน
แต่ต่อจากนี้ กุก้อจะเก็บมันเป็นความลับต่อไป ...
และจะเก็บไว้ให้นานที่สุด เท่าที่กุจะทำได้
 กระโดดไปหลายshot
จริงๆมีมากกว่านี้อ่ะ
แต่กุขี้เกียจ
เหมือนละครน้ำเน่าเลยว่ะ
เศร้าแบบจริงจังเหลือเกิน ชีวิตกุ
ให้titleยังไม่ได้เลย เซ็งจริงๆ
06 junio *~Herrrrrr....~*
หยุดมานาน....มากเป็นเวลาเกือบ 4 เดือน
อีก 1 อาทิตย์เท่านั้นก้อจะเปิดเทอมแล้ว
นั่นก้อหมายความว่า ชั้นกะลังจะกลายเป็น เด็กปี 3 หรือ junior
เง้อ....อะไรมันจะแก่ปานนี้
แล้วอีกอย่างต้องกลับมาเรียนที่ท่า
 ด้วยทำใจไม่ได้จริงๆ ให้ตายเถอะ
ต้องตื่นเช้า เพื่อผจญกับรถที่ติดมากๆ
ตารางเรียนมีคาบแปลกๆที่ทำให้อดกินข้าวกลางวัน
มหาลัยก้อเล็กนิดนึง(เมื่อเทียบกะรังสิต)
ไม่มีหอให้กลับเมื่อง่วงนอน
เรียนเสร็จ ต้องผจญรถติด(อีกรอบ)เพื่อกลับบ้าน
เหมือนชีวิตกลับไปสู่ม.ปลาย
หน้าเพื่อนก้อจะไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนตอนอยู่รังสิต
ไม่มีกิจกรรมเสริมความสามัคคีและประสบการณ์ชีวิต(ตอนกลางคืน)
และที่สำคัญไม่มีรุ่นน้องหน้าใส(ปี1-2)รวมไปถึงเด็กสายวิด
ไม่ว่าจะ วิดวะ ถาปัด หรือแม้แต่วิดยา
เฮ้อๆๆๆๆ เซ็งเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว
____________________________________________________________________________
อาทิตย์นี้ อยู่บ้านคนเดียว (ตอนช่วงเช้าไปถึงซัก 2 ทุ่ม)
จะว่าดีก้อดี แต่บางทีก้อแอบเบื่อ
อย่างวันนี้อยากออกไปดูหนัง แต่ไม่มีตังค์
ขอใครก้อไม่ได้ อยู่บ้านคนเดียวนี่
มีรถอยู่หนึ่งคัน ไว้ทำอะไร
ง่ายๆ ก้อต้องเอาไปรับน้องเอิร์ธที่โรงเรียนนั่นเอง
แล้วเจ้าประคุณมากๆ ชั้นสามารถนำรถออกจากบ้านได้
และนำมันกลับมาอย่างปลอดภัย
แต่ มันมีแต่.....ชั้นถอยรถเข้าบ้านไม่ได้
ต้องจอดทิ้งไว้หน้าบ้านให้น้ามาเอาเข้าแทน
พ่อโทรถาม ก้อเล่าให้ฟัง ขำใหญ่เลย
บอกวันหลังถอยเข้าไม่ได้ ก้อเอาหน้าทิ่มพรวดเข้ามาเลย ง่ายดี
เหอะๆ ป้าก้ออยากให้เอาเข้าใจจะขาด
ด้วยสาเหตุง่ายๆว่า จอดไว้ข้างนอกเปียกฝน ขี้เกียจเช็ด
แต่ไม่สน ถอยเข้าเดี๋ยวได้รอย ทิ้งไว้ข้างนอกนั่นแหละ
ไว้ฝึกถอยก่อน จะชิ่งรถออกจากบ้านโดยไม่บอกใครเลย
คอยดู......!!!!!!!!!!
_________________________________________________________________________________________ 13 mayo " WorK "
เจ้าหญิงเหนื่อยค่ะ อิอิ เพราะว่าต้องไปทำงานที่เน้นไปทางการใช้พลังงานซะมาก แค่เดินทางก้อสิ้นแรงไปเกินครึ่ง เพราะทำที่ Impact ต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 ก้อฝืนใจอย่างสุดๆ แถมยังต้องใส่รองเท้าที่รัดส้น แบบคัดชู ที่มันไม่ถูกกับวิสัยคนอย่างชั้นเลย ใส่เดินไปเดินมา ก้อเลยเกิดอาการทรมานกันไปข้างนึง ทำไปแค่ 2 วันแต่ก้อเหนื่อยอย่างสาหัส น่าสงสารคนที่ต้องทำ 4 วันรวดT_T" เป็นประสบการณ์ครั้งแรก ของการใช้หยาดเหงื่อแลกกับเงิน(เวอร์ๆๆ) จริงๆไม่ได้เหงื่อตกไรเลย เพราะแอร์ที่Hallเย็นมาก แต่ทำให้เราเห็นคุณค่าของเงิน ว่าได้มายากลำบากยังไง (อยากน้อยก้อยากกว่าแบมือขอเงินแม่ละกัน) อยากเล่าให้ฟังอย่างละเอียด แต่ก้อยังเหนื่อยอยู่ (ติดไว้ก่อนละกัน) อ้อ...เกือบลืม การทำงานนี้ก้อดีออก ได้เพื่อนกลับมาอีกมากมาย ได้มีอาหาร(ทางตา)ที่ไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก้อหยวนๆกันไป พอให้มีอารมณ์ไปทำงาน
P.S. *คิดถึงเพื่อนๆทุกคนอย่างล้นหลาม *ชั้นเริ่มติดใจการขึ้นรถเมล์ที่ป้ายหน้าSt.Johnแล้วล่ะ *เพื่อนๆพี่ๆร่วมงานที่ดี>> ตรอง พี่มด เบิร์ด อ้อม แหม่ม นัท พี่เจี๊ยบ อุ๋ย ออย พี่ที่มหิดล พี่ๆทีมงาน *คราวนี้กดTelebank 1551 คราวนี้โชคดีสุดๆ แค่ 25 นาทีก้อลงได้แล้ว ขนาดต้องลงให้ปุ๋มด้วย ใช้เวลายังไม่ถึงชั่วโมงเลย โอ้ว พระเจ้าจอร์จ สุดยอดมากกก!!!!!! *MVที่เชนเล่นออกแล้ว ไปดูกัน เปลี่ยนกันไหม น่ารักดี เด็กบัญชี มธ.เจ้าค่า....
|
|||
Enviar un mensaje privado
Suscribirse a una fuente RSS
Decírselo a un amigo
Agregar a Mi MSN
Agregar a tu red
Registrarse para recibir avisos
|
|
